	نجوم مهبانگ
	اخبار و اطلاعات نجومی

واقعا که خیلی زیباست نه؟.......

منبعشم سایت خودشون است. توی پیوند هام هم هست.

+ نوشته شده در سه شنبه 21 آذر1385ساعت 11:24 توسط محمد حسین باقریان |

اندازه گیری ابعاد انفجار های ابر نو اختری

اخترشناسان سال ها برای سنجش میزان سرعت گسترش کیهان از ابر نو اختر های Type 1a استفاده می نمودند.میزان دقت این ابزار های سنجش به شکل انفجار آنها بستگی دارد. یافته های اخیر حاکی از آن است که به خاطر عدم یک نواختی این انفجار ها ، از دقت این ابر نو اختر ها کاسته شده است.

اخترشناسان اخیرا به یافته های جدیدی دست یافته اند که می تواند به مناقشه ای پیرامون نوعی از ابر نو اختر ها-مرحله نهایی نابودی ستارگان عظیم- که برای یک دهه ذهن دانشمندان را به خود مشغول نگاه داشته است، پایان دهد.آیا ستارگان در یک فرایند تدریجی نابود می گردند یا در اثر یک انفجار سریع؟

مشاهدات حاکی از آنند که در فرایند انفجار ابر نو اختری یک ستاره ، در حالی که بخش درونی آن حالتی کروی دارد، موادی که به بیرون پرتاب شده و در فضای اطراف پخش می گردند، کره ای نا متقارن و غیر یکنواخت پدید می آورند.چنین فرایندی گویای این حقیقت است که انفجار ستاره با سرعت ما فوق صوت گسترش می یابد.

لیفن ونگ از دانشگاه ایالتی تگزاس در این باره می گوید:بر طبق نتایج حاصل از تحقیقات ، پروسه انفجار این گونه از ابر نو اختر ها از دو مرحله تشکیل می شود و یافته های جدید از اهمیت ویژه ای در دانش کیهان شناسی برخور دار است.

اختر شناسان در طی ده سال با بهره گیری از تلسکوپ غول پیکر زمینی ESO و تلسکوپ اتو استروو رصدخانه مک دونالد به بررسی ابعاد و ساختار ابر های به جا مانده از ذرات اطراف هفده ابر نو اختر Type 1a پرداختند.تا کنون چنین تصور می شد که این گونه از ابر نو اختر ها حاصل از انفجار ستارگان کوچک و چگال-کوتوله سفید-درون یک سامان دوتایی می باشند. همچنان که‌ همدم این ستاره مواد اطراف را به داخل آن می راند،کوتوله سفید به جرم بحرانى می رسد و در نهایت به خاطر ناپايدارى ،در طی انفجار ابر نو اختری از بین می رود.اما برای این پرسش که "چه چیزی باعث انفجار اولیه می شود و چگونه انفجار در سرتاسر ستاره گسترش می یابد؟" هنوز پاسخی وجود ندارد.

به خاطر فواصل بسیار زیاد انفجار های ابر نو اختری که توسط ونگ و همکارانش در کهکشان های دور مشاهده شده بودند، امکان بررسی دقیق آنها با استفاده از روش های تصویر برداری تداخل سنجی ، وجود نداشت.بنابراین گروه تصمیم گرفت در روشی جایگزین ، با ثبت پرتو های نور قطبی گسیل شده از ستارگان در حال مرگ، شكل انفجار را تعیین نماید.

نمایی خیالی از یک ابر نو اختر

قطبش سنجى نشان داد که نور حاصل ، از امواج الکترومغناطيسى تشکیل شده که در جهات منظمی نوسان می کند.باز تاب و یا پراکندگى نور باعث گرايش‌ میدان های الکتریکی و مغناطیسی نسبت به یکدیگر می شود.به عنوان نمونه در موردی مشابه عینک های دودی قطبی شده ، همچون یک فیلتر باعث بازتاب پرتو های نور خورشید می شود.هنگامی که نور در میان ذرات باقی مانده در حال گسترش اطراف یک ابر نو اختر پخش می شود، داده های ارزشمندی پیرامون گرايش و جهت گیری لایه های پراکنده به ما می دهد.

اگر ابر نو اختر کره ای متقارن باشد، تمامی جهات باید یکسان باشند و در نتیجه هیچ شبکه قطبی شده ای وجود نخواهد داشت.

دیتریک بد از دانشگاه ایالتی تگزاس می افزاید: ما فقط با بهره گیری از قدرت جمع آوری نور بسیار بالای تلسکوپ غول پیکر زمینی ESO و واسنجى فوق العاده دقیق ابزار FORS قادر به قطبش سنجى بودیم. تحقیقان ما نشان داد که انفجار ابر نو اختر های Type 1a پدیده ای سه بعدى است. بخش های خارجی ابر حاصل از انفجار کاملا نامتقارن بوده و از مواد مختلفی تشکیل شده است، در حالیکه بخش داخلی کاملا یکنواخت می باشد.

تحقیقات بیشتر نشان داد که میزان قطبی شدن و متعاقب آن كرويت با درخشندگی ذاتی انفجار مرتبط می باشد.به بیان دیگر هرچه درخشندگی حاصل از انفجار بیشتر باشد ابر نو اختر کره یکنواخت تری را پدید می آورد.

یافته های اخیر تاثیراتی بر روی استفاده از این ابر نو اختر ها به عنوان یک ابزار سنجش استاندارد خواهد داشت.تا کنون از این گونه ابر نو اختر ها برای اندازه گیری میزان سرعت گسترش کیهان استفاده می گردید ، اما بر خلاف آنچه که تصور می شد عدم تقارن شکل کروی ،معرف پراكندگی نور در این اجرام می باشد.

ونگ در پایان خاطر نشان کرد:نتایج این تحقیقات بسیاری از مدل های موفق وابسته به درجه حرارت هسته اتمى انفجار های ابر نو اختری را محدود خواهد کرد.

بر اساس این مدل ها انبوهی از مواد تشکیل دهنده ذرات به جا مانده از انفجار ،در طی یک پروسه تدریجی به نام" احتراق" پدید می آیند و به طور نا منظم از خود دنباله ای از خاکستر به جای می گذارند. یکنواختی کره داخلی ستاره منفجر شده حاکی از آن است که پروسه احتراق پس از مدتی جای خود را به پروسه ای بسیار خشن به نام" انفجار ناگهانى" می دهد و این انفجار با سرعت ما فوق صوت در ستاره گسترش می یابد.این سرعت چنان زیاد است که کلیه نا متقارنی های خاکستر های به جا مانده پروسه احتراق را از بین می برد و در نهایت بقایایی یکنواخت و همگن بوجود می آید.

نتایج این تحقیقات در اواخر ماه نوامبر سال جاری میلادی در سرویس خبری آنلاین ژورنال دانش ،توسط لیفن ونگ، دیتریک بد و فرناندو پتات ارائه گردید.

منبع: آسمان پارس

+ نوشته شده در یکشنبه 19 آذر1385ساعت 19:25 توسط محمد حسین باقریان |

مریخ نورد روح از فضا چگونه دیده می شود؟

مدارگرد مريخ ناسا تصوير جديدي از سه مريخ نورد روي سطح مريخ، فرستاد.

هدا راشدي

تصویر جدیدي از مدارگرد مریخ ناسا(MRO) در 4 دسامبر 2006 به زمین فرستاده شد. این تصویر سه مریخ نورد را همزمان نشان می دهد؛ مریخ نورد روح ( که از ژانویه 2004 بر سطح مریخ مطالعه می کند) و دو مریخ نورد وایکینگ (که در سال 1976 با موفقیت بر سطح مریخ نشستند). دوربین این مدارگرد نمونه ای مانند این تصویر را دو ماه قبل نیز ارسال کرد. تصویر شگفت انگیز قبلی دو مریخ نورد روح و فرصت وهمچنین لبه گودال مارتین(یک دهانه روی مریخ) را نشان می داد.

این تصاویر نادر علاوه بر اینکه تصوير جدیدی از این رباتها هستند می توانند اطلاعات گرانبهایی را در اختیار دانشمندان قرا دهند. مثلا می توانند از هر طرف از این نواحی عکس های با وضوح بالا بگيرند که از دو جهت مفید است: یکی تفسیر داده های مداری و دیگری کمک به برنامه ریزی برای مطالعات سطح مریخ در تحقیقات آینده.

تصوير مريخ نورد روح، از فضا.
عکس از MRO

تصاویر جدید در لینکهای زیر قابل دسترسی است:

http://www.nasa.gov/mission_pages/MRO/news/mro-20061204.html

http://hirise.lpl.arizona.edu.

دکتر آلفرد مک ایون از دانشگاه آریزونا می گوید:«ما میدانیم که بررسی جهات مختلف سطح مریخ از نگاه دوربینهای روح و وایکینگ بهتر است اما این تصاویربه ما کمک می کند تا قسمتهایی از مریخ را در این تصاویر مداری تفکیک و تفسیر کنیم که هیچگاه دربررسی های زمینی نمی توان دید.»

تصاویر دوربین مدارگررد از روح هنگامی که گرماگرم بررسی تپه های هیل است سریع در اختیار دانشمندان و مهندسانی که مسئولیت برنامه ریزی روزانه فعالیت های مریخ را دارند فرار می گیرد تا با تصاویر دو ماه پیش این مریخ نوردان مقایسه شود. دو تصویر ترکیب ودر نهایت یک تصویر کامل ارائه می شود.

تصاویر این مدارگرد از وایکینگ1 نیزپوسته پشتي این مریخ نورد و همچنین محافظ گرمایی آن را نشان داد. وایکینگ اولین تصاویر از سطح مریخ را فراهم کرده بود ِاین فعالیت ها در طی 6 سال بعد از فرودش در 20 ژوئیه 1976 انجام شده است.

دکتر ایون می گوید:«شگفتی در این است که شما می توا نید ببینید که بعد از 30 سال فرود چه برسر این فصاپیما آمده است.»

وایکینگ 2 بر خلاف روح و وایکینگ 1ِ درعکسهای نقشه برداری مریخی ناسا که اخیرا انجام شد، شناسایی نشد.اما در این تصویر جدید به راحتی می توان فهمید که پوسته پشتي این فضاپیما در فاصله 400 متری از محل پرتابش قرار دارد.

ناسا برنامه ای ضروری برای پیدا کردن مکان وایکینگ 2 در لیست کارهای این مدارگرد قرار داده است تا مکان فرود مریخ نورد بعدی را را ارزیابی کند.مریخ نورد بعدی با نام ققنوس(سیمرغ) تابستان آینده فرستاده خواهد شد. ققتوس به احتمال زیاد در مکانی شمالی تر از وایکینگ ها فرود خواهد آمد زیرا آن قسمت بهترین محل برای مقایسه با مشاهدات قبلی است.

دکتر ری ارویدسن از دانشگاه واشنگتن می گوید:«بررسی مکان وایکینگ2 با استفاده از این تصاویر قابل اطمینان ترين منبع است تا ما بتوانیم میزان سختی وضخامت سنگها را در آنجا ارزیابی کنیم.»

منبع:مجله نجوم

+ نوشته شده در یکشنبه 19 آذر1385ساعت 19:23 توسط محمد حسین باقریان |

نخستین نگاه افق های نو به پلوتون

هنگامی که یکی از دوربین های فضا پیما برای اولین بار پلوتون را شناسایی کرد، گروه افق ها ی نو تصویری کم نور از هدف دور دست ماموریت دریافت کردند.

فرزاد حسيني

هنگامی که یکی از دوربین های تلسکوپی فضا پیما برای اولین بار پلوتون را شناسایی کرد،گروه افق ها ی نو تصویری کم نور ازاین هدف دور دست ماموریت دریافت کردند.

تصویر بردار اکتشافی (LORRI) این تصاویر را درزمان آزمایش جهت یابی اپتیکی در 21 تا 24 سپتامبر گرفت و آنها را تا زمان ارسال به زمین، درابزار ضبط داده هاي فضا پیما ثبت کرد. پلوتون در فاصله ی 4.2 کیلومتری از فضا پیما، نقطه ی کم نوری در میان انبوهی از ستارگان است. این تصاویر نشان می دهد که فضا پیما می تواند اهداف را پیدا و دنبا ل کند؛ توانایی حیاتی ای که گروه از آن برای جهت دادن "افق های نو" به سمت پلوتون 2500 کیلومتری و بعد ها برای یک یا چند جسم 50 کیلومتری از کمربند کویی پراستفاده خواهند کرد.

پيکان سفيد رنگ پلوتون را در اين تصوير فضاپيماي افق هاي نو نشان مي دهد.
عکس از ناسا/ آزمايشگاه فيزيک کاربردي دانشگاه جان هاپکينز

هنگامی که تصویربرداراکتشافی نقطه ای ناشناخته را در جایگاه پیش بینی شده ی پلوتون تشخیص داد، در جهت مورد انتظار در نزدیکی صفحه ی کهکشان راه شیری به سمت صورت فلکی قوس حرکت می کرد، در اين زمان بود که گروه دریافتند پلوتون را در میدان دید خود دارند. پلوتون در هر سه تصویر گرفته شده از 21 تا 24 سپتامبرازاین منطقه دیده می شود که نشان می دهد جسم ثبت شده واقعی بوده است و نه پرتو کیهانی یا جسمی دیگر. برای تا ئید بیشتر، جسمی که در مسیر پیش بینی شده ی پلوتون حرکت می کرد قدرش از 14 کمی بیشتر بود؛ همان مقداری که در آن زمان و درآن فاصله افق های نو از پلوتون انتظار می رفت.

گروه برای تحلیل عکس ها از روش کلاید تومبا استفاده کردند. چند تصویر را که در فاصله ی چند روز گرفته شده بودند با يکديگر مقایسه کردند. با استفاده از این روش اجرامی مانند ستارگان ثابت به نظر می رسند اما اهداف متحرک مانند سیارات در زمینه ی ستارگان جا به جا می شوند.

به گفته ی آلن استرن محقق اصلی این پروژه پیدا کردن پلوتون در زمینه ی متراکم ستارگان مانند پیدا کردن سوزن درانبار کا ه بود.کلاید تومبا افتخار خوا هد کرد که گروه از همان روش وی که منجر به کشف پلوتون شد استفاده کردند، اما چون تصویر بردار اکتشافی تصاویر دیجیتالی می گیرد آنها می توانستند از مواد شیمیایی که کلاید را آزار می داد دوری کنند.

تصویر بردار اکتشافی به وسیله ی آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز طراحی و ساخته شده است تا تصاویری با بالاترین کيفيت ممکن از فاصله های بسیار دور بگیرد. آخرین آزمایش جهت یابی اپتیکی شرایطی راشبیه سازی کرد که تحت آن از تصویر بردار برای یافتن جرمی از کمر بند کویی پر و یا هدف گذاری احتمالی، پس از رسیدن به پلوتون، استفاده خواهد شد .

به گفته اندي چينگ، مديرتحقيق پروژه LORRI ، "افرادي از ما که این تصویر بردار را روی زمین و در فضا تنظیم کرده اند از مشاهده ی کاری که می کند چندان شگفت زده نخواهند شد، اما ما ازاین که فضاپيما از پرتاب جان سالم بدر برد و چند ماه اول سفرش را بدون مشکل سپری کرد، بسیار خوشحال و شگفت زده هستیم. ما مجبوریم که تا اوایل 2015 صبر کنیم تا تصاویر بهتری از پلوتون ببینیم. در این مدت مشتاقانه در انتظار شگفتی های مشتری در ژانویه و فوریه آینده خواهيم نشست."

در آن سوی مشتری گروه با استفاده ازتصویر بردار اکتشافی به جمع آوری اطلاعات ارزشمندی از پلوتون خواهد پرداخت.

به گفته ی استرن ما اطلاعات علمی مفيدی ازین جستجوهای اولیه بدست نخواهیم آورد ،اما درچند سال آینده با استفاده ازاین تصویربردار و زاویه مناسب ما نسبت به خورشید اطلاعات جدیدی از سطح پلوتون، حتی از دور دست ها بدست خواهیم آورد.

+ نوشته شده در جمعه 17 آذر1385ساعت 10:17 توسط محمد حسین باقریان |

سخنرانی با موضوع : انشتين 1955-1879

انجمن علمي دانشكده ي فيزيك و علوم هسته اي دانشگاه امیرکبیر برگزار مي كند سمينار با عنوان" انشتين 1955-1879 ". سخنران دكترهوشنگ روحاني نژاد

انجمن علمي دانشكده ي فيزيك و علوم هسته اي دانشگاه امیر کبیر برگزار مي كند :

سمينار با عنوان" انشتين 1955-1879 "

سخنران مدعو دكترهوشنگ روحاني نژاد

مكان: دانشكده ي فيزيك و علوم هسته اي دانشگاه صنعتي اميركبير(پلي تكنيك تهران)

زمان : يكشنبه 19 آذر 1385 ساعت 15

+ نوشته شده در پنجشنبه 16 آذر1385ساعت 16:34 توسط محمد حسین باقریان |

نمایی بی نظیر از بقایای یک ابر نو اختر

تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی فرو سرخ اسپیتزر و رصد خانه فضایی پرتو ایکس چاندرا در کاری مشترک، نمایی زیبا از بقایای ابر نو اختر N49 را به تصویر کشیدند.بدین ترتیب یکی از اسرار آمیز ترین ساختار های ابر نواختری در کهکشان راه شیری آشکار گردید.

N49 در نور مرئی، یکی از درخشان ترین بقایای ابر نو اختری در ابر ماژلانى بزرگ می باشد. این ابرها همچون ماهواره ای در اطراف کهکشان راه شیری قرار دارند وبا فاصله ای برابر 160 هزار سال نوری از ما در گروه کهکشان های نا منظم طبقه بندی می شوند.

ساختار رشته ای غير متعادل بقایای ابر نو اختر N49 یکی از رمز آلود ترین مسائلی بوده که همواره ذهن دانشمندان را به خود مشغول نگاه داشته است، زیرا اکثر بقایای ابر نو اختر ها دارای شکلی تقریبا کروی می باشند.

اخترشناسان با بهر گیری از رصدخانه پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ فضایی فرو سرخ اسپیتز به نقشه برداری از نقاط گازی و غباری پرداختند.در طی همین تحقیقات آنها دریافتند که ساختار عجیب این بقایا ناشی از ورود N49 به منطقه گازی چگال می باشد.

N49 نمایی حقیقی از بقایای ابر نو اختر

در این بین گرم شدن گاز های لایه خارجی در حال گسترش این بقایا، سبب گسیل پرتو های فرو سرخ می شود که در تصویر نیز به رنگ قرمز نمایان است.

تلسکوپ فضایی هابل نیز ساختار بقایای ابر نو اختر N49 را در طیف مرئی نمایان ساخت که به رنگ های زرد و سفید در تصویر مشخص است.و در نهایت رصدخانه فضایی پرتو ایکس چاندرا به آشکار سازی گاز های داغ این ابر نو اختر پرداخت که به رنگ آبی در تصویر نمایان می باشد.

برنامه رصدخانه های عظیم سازمان فضایی ناسا متشکل از چهار رصدخانه فضایی است که در طیف های مختلف به بررسی آسمان می پردازند.این رصدخانه ها عبارتند از : تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی فرو سرخ اسپیتزر ،رصد خانه فضایی پرتو ایکس چاندرا و رصدخانه پرتو گاما کامپتون.در این بین رصدخانه کامپتون از رده خارج شده و دیگر فعالیتی ندارد.

+ نوشته شده در سه شنبه 14 آذر1385ساعت 11:1 توسط محمد حسین باقریان |

ساعت خود را با پرتو های گاما تنظیم کنید

اخترشناسان برای نخستین بار با بهره گیری از رصدخانه H.E.S.S منشا پرتو گامایی را در فضا یافته اند که همانند یک ساعت طبیعی عمل می کند.

این پرتو ها که از پر انرژی ترین پرتو های گامای کشف شده می باشند ، از یک سیستم دوتایی با عنوان LS 5039 گسیل می شوند؛ این سیستم که از ستاره ای آبی رنگ با جرمی بیست برابر جرم خورشید به دور همدمی ناشناخته-به احتمال زیاد یک سیاه چاله- تشکیل شده ،برای نخستین بار توسط تیم H.E.S.S. در سال 2005 میلادی کشف گردید.ما از دهه 1960 میلادی -زمانی که نخستین تب اختر رادیویی تحت عنوان Little Green Men-1 کشف گردید-با گسیل منظم پرتو های گاما آشنا هستیم.اما همانطور که پیش از این نیز اشاره شد، برای نخستین بار است که چنین سیگنال های منظمی از پرتو های گامای پر انرژی(100000 بار پر انرژی تر نسبت به مورد قبلی) کشف شده است.

در این سیستم، دو جرم در فاصله ای نزدیک(1.5 تا 2.5 برابر فاصله زمین تا خورشید) هر چهار روز یک بار به دو یکدیگر می گردند .

دکتر پائولا چادویک عضو تیم H.E.S.S. از دانشگاه دورام در این باره می گوید: چگونگی تغییرات پرتو های گاما، LS 5039 را به آزمایشگاهی ویژه برای بررسی افزایش شتاب اجسام در نزدیکی سیاه چاله ها تبدیل

کرده است.

مکانیزم های مختلف ،در تغییرات سیگنال های پرتو گامایی که به زمین می رسند تاثیر گذار اند.با بررسی این تغییرات دانشمندان قادر خواهند بود تا اطلاعات بسیار ارزشمندی پیرامون سیستم های دو تایی از جمله LS 5039 و تحولاتی که در اطراف یک سیاه چاله صورت می گیرد، بدست آورند.

H.E.S.S نمایی از رصدخانه پرتو گاما

هنگامی که سیاه چاله همدم در مقابل ستاره و زمین قرار می گیرد سیگنال های پرتو گاما به حداکثر میزان خود می رسند و هنگامی که سیاه چاله از پشت ستاره عبور می کند، سیگنال ها بسیار ضعیف می شوند.

این گونه تصور می شود که ذرات گاز و غباری که توسط باد ستاره ای از اتمسفر ستاره خارج شده و به سوی سیاه چاله روانه می شوند، شتاب گرفته و به سرعت شروع به گردش می کنند، در این بین افزایش دمای ذرات باعث گسیل پرتو های گاما می شود.

همدم ستاره-سیاه چاله- نیز همچون یک کاوش گر اطلاعاتی عمل می کند؛و بسته به فاصله اش تغییرات میدان مغناطیسی ستاره را در تغییرات سیگنال های پرتو گاما بازتاب‌ می دهد.

علاوه بر آنچه گفته شد، دلیلی هندسى نیز می تواند گسیل این میزان از پرتو گاما را توجیه کند؛بر طبق فرمول معروف آلبرت اینیشتین (E=mc2) ماده و انرژی یکسان هستند و جفت ذره و ضد ذره می توانند متقابلا باعث از بین رفتن (خنثی کردن) نور شوند. با قرينه هنگامی که پرتو های گامای پر انرژی با پرتو های نور ستاره برخورد می کنند،می توانند تبدیل به ماده (جفت الکترون و پادالکترون) شوند. بنا بر این پرتو های نور ستاره به پرتو های گاما شباهت دارند؛ مه ای که منبع پرتو های گاما را به هنگام گذر سیاه چاله از پشت ستاره تشکیل می دهد و تا حدودی منبع اصلی را پنهان می کند.گیلامی دوبوس از آزمایشگاه اختر فیزیک رصدخانه گرینوبل در پایان افزود: جذب تناوبی پرتو های گاما تصویری بسیار جالب از تولید جفت ماده و ضد ماده از نور می باشد، اگرچه که دیدگاه شتاب ذرات را در این سیستم در پرده ای از ابهام فرو می برد.

نتایج این تحقیقات در نوامبر سال جاری میلادی در ژورنال اختر فیزیک به چاپ رسید.

+ نوشته شده در سه شنبه 14 آذر1385ساعت 10:52 توسط محمد حسین باقریان |

کشف نخستین مولکول های با بار منفی

کلیه مولکول هایی که تا کنون در فضا کشف شده اند ، خنثی و یا با بار مثبت بوده اند.اما اخترشناسان به تازگی برای نخستین بار، مولکول هایی را یافته اند که دارای بار منفی می باشند.

اخترشناسان با بهره گیری از تلسکوپ Robert C. Byrd Green Bank به آشکار سازی این مولکول ها از سیگنال های رادیویی پراختند.ماهیت این سیگنال ها هنوز هم در پره ای از ابهام قرار دارد.در حالیکه تا کنون 130 مولکول خنثی و 14 مولکول مثبت در فضا شناسایی شده، این برای نخستین بار است که مولکولی منفی ( انيون ) کشف می شود.

مایکل مک کارتی اخترشناس مرکز اختر فيزيک هاوارد- اسمیت سونیون در این باره می گوید: همانند یک ببر سفید ،ما هم اکنون با گونه ای بسیار نادر در فضا روبرو هستیم.

اخترشناسان امیدوارند با بررسی ساختار های شیمیایی فضای بین ستاره ای برای این پرسش که" چگونه زمین این عناصر بنیادین را به ساختار های شیمایی ضروری برای حیات تبدیل نموده است؟" پاسخی قانع کننده بیابند.این تحقیقات دانشمندان را قادر می سازد تا نسبت به ساختار و ماهیت شیمیایی فضای بین ستاره ای و متعاقب آن از زادگاه سیارات، درک بهتری بدست آورند.

در این تحقیقت مک کارتی با همکاری کارل گاتلیب ، هارشل گوبتا از دانشگاه ایالتی تگزاس و پاتریک تادیوس، انيون مولکولی تحت عنوان C6H- )زنجیری ای از شش اتم کربن و یک اتم هیدرون که با پیوند خطی به یکدگر متصل شده اند و در انتهای آن یک الکترون اضافی وجود دارد.) را کشف نمودند.شاید اندازه نسبتا بزرگ این مولکول ها در مقایسه با مولکول های خنثی و یا با بار مثبت باعث افزایش پایداری آنها در محیط خشن و ناملايم کیهانی شده است.

نمایی از تلسکوپ Robert C. Byrd Green Bank

این گونه تصور می شود که چنین ساختار هایی در فضا به ندرت یافت می شوند زیرا پرتو های فرابنفشی که از ستارگان گسیل می شود در برخود با این مولکول ها الکترون اضافی را از بین می برد.

پاتریک تادیوس می افزاید: چنین کشفی، دلیل یکی از اسرار آمیز ترن مسائل دانش اخترشیمی-فقدان وجود مولکول های منفی در فضا - را برای ما آشکار ساخت.

این تیم تحقیقاتی نخست، با اجرای یک سری آزمایشات فرکانس های رادیویی مورد نیاز را تعیین نمودند.سپس با استفاده از تلسکوپ Robert C. Byrd Green Bank موسسه دانش ملی به جستجوی C6H- در اجرام آسمانی پرداختند. مشخصا آنها نقطه ای را انتخاب کردند که در تحقیقات پیشین امواج رادویی ناشناس با فرکانس های منظم از آن دریافت شده بود.

سرانجام C6H- را در دو نقطه متفاوت یافتند؛ در اطراف پوسته گازی یک غول سرخ به نام IRC +10216 در صورت فلکی اسد و دیگری سحابی سرد مولکولی تحت عنوان TMC-1 در صورت فلکی ثور.وجود انیون در این نواحی گویای این حقیقت بود که پروسه شیمیایی که C6H- را شکل می دهد،در همه جا وجود دارد.علاوه بر این، انیون های مولکولی بیشتری در آینده یافت خواهند شد.

مک کارتی در پایان خاطر نشان کرد:کشف جدید نکته خوبی را به ما یاد آوری کرد؛ دانش ما نسبت به شيمى میان ستاره ای بسیار اندک است. شاید شمار زیادی از انیون های مولکولی در آزمایشگا و فضا یافت شوند.

نتایج این تحقیقات در اوایل دسامبر سال جاری میلادی در ژورنال اختر فیزیک به چاپ رسید.

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در سه شنبه 14 آذر1385ساعت 10:49 توسط محمد حسین باقریان |

دایناسورها فقط در اثر برخورد یک شهاب سنگ از بین رفتند

براساس جدیدترین مطالعات محققان دانشگاه میسوری- کلمبیا، دایناسورها حدود 65 ميلیون سال پيش در اثر برخورد یک شهاب سنگ منقرض شدند.

این محققان تنها به یک لایه که مربوط به برخورد شهاب سنگ است دست یافته اند. اين لايه دقیقا در سطحی است که موجودات دریایی همزمان با دایناسورها در آن می زیسته اند. آنها هیچ مدرکی از بالا یا پایین این سطح که دال بر برخورد شهاب سنگ های دیگری باشد، بدست نیاورده اند.

دایناسورها و برخی دیگر از گونه های موجودات زنده روی زمین، حدودا 65 ملیون سال قبل از بین رفتند. برخی از دانشمندان برخوردیک شهاب سنگ در شبه جزیره یوکاتان، مکزیک امروزی، را دلیل این انقراض می دانند در حالی که گروهی دیگر از دانشمندان برخورد بیش از یک شهاب سنگ و نیز فشارهای حاصل از آنها را دلیل این انقراض می دانند. براساس جدیدترین مطالعات انجام شده توسط یکی از محققان دانشگاه میسوری- کلمبیا، تنها یک شهاب سنگ علت این انقراض است.

شبه جزیره یوکاتان.
عکس از ناسا.

کن مکلئود استاد علوم زمین دانشگاه میسوری و یکی از محققین بررسی این مسئله، می گوید: " نمونه های که ما بررسی می کنیم از مناطقی برداشته شده اند که از تاثیر مستقیم شهاب سنگ در امن مانده اند. به عنوان مثال ریزش هایی که در اثر برخورد بوجود آمده اند و می توانند نتایج را تغییر دهند. ما تنها به یک لایه که مربوط به برخورد شهاب سنگ است برخورده ایم که دقیقا در سطحی است که پلانکتون های دریایی که همزمان با دایناسورهای جوان بوده اند، قرار دارد. ما هیچ مدرک ژئوشیمیایی یا رسوب گذاری از بالا یا پایین این سطح نداریم".

مکلئود و همکارانش رسوبات بجای مانده در محل بیرون زدگی "دمرارا" در اقیانوس اطلس را ، که در شمال شرقی امریکای جنوبی قرار دارد و تنها 4500 کیلومتر از برخورد شهاب سنگ در شبه جزیره یوکاتان فاصله دارد، بررسی کرده اند.

مناطق دیگر، دور و نزدیک نسبت به دهانه برخورد، هم مورد بررسی قرار گرفته اند ولی کمتر محلی دارای شرایطی مانند این منطقه است. تفسیر نمونه های نزدیک به دهانه برخورد به علت امواج ، زمین لرزه و ریزش هایی که در اثر برخورد بوجود آمده اند و باعث رسوب گذاری مجدد شده اند مشکل است. همچنین نمونه های دور از دهانه برخورد به علت این که شامل باقی مانده های کمتری از برخورد را می شوند نمی توانند تاریخچه کاملی در فاصله ای که دایناسورها منقرض شده اند، نشان دهند. بنابراین قابل اطمینان ترین نمونه ها برای بررسی انقراض دسته جمعی دایناسورها، نمونه هایی هستند که در محل بیرون زدگی "دمرارا" قرار گرفته اند.

مکلئود می گوید:" نمونه هایی که ما در دست داریم گیج کننده نبوده و مانند نمونه هایی هستند که در کتابهای درسی دیده می شوند. پیچیدگی های رسوبی و فسیلی جزئی بوده است و نشانی از وجود برخوردها یا فشارهای دیگری که منجر به جابجایی مواد شوند، وجود ندارد.

برخورد شهاب سنگ در شبه جزیره یوکاتان احتمالا باعث ایجاد زمین لرزه ها و سونامی های متعددی شده است. غبار ایجاد شده در اثر برخورد وارد جو شده و جلوی نور خورشید را گرفته و سبب از بین رفتن گیاهان که منبع تغذیه جانوران بوده اند ، شده است. درجه حرارت احتمالا بطور قابل توجهی در سراسر زمین کاهش یافته است و قبل از این که در قرن بعدی دوباره افزایش یابد، آتشی سریع و بی سابقه و نیز باران های اسیدی باعث از بین بردن موجودات زنده شده است. مکلئود و بسیاری از دانشمندان معتقدند عواملی از این قبیل باعث انقراض سریع بسیاری از گونه های حیات بر روی زمین شده اند. برخی دیگر بر این عقیده اند که بیش از یک برخورد سبب این انقراض شده است و برخورد شهاب سنگ در شبه جزیره یوکاتان را 300000 سال قبل از این انقراض کامل می دانند.

در این تحقیق دانا ویتلی از دانشگاه مینسوتا، برایان هوبر از موزه تاریخ طبیعی اسمیتسونین و کریستین کوبر از دانشگاه وین با مکلئود همکاری کرده اند. این تحقیق در بخش "جراید" پژوهشنامه انجمن زمین شناسی امریکا به چاپ رسیده است. سرمایه لازم برای این تحقیق را برنامه حمایت علوم امریکا، موسسه علوم طبیعی امریکا و موسسه علوم وین تامین کرده است. نمونه ها از پایه شماره 207 "برنامه حفر اقیانوس" برداشته شده اند.

منبع: مجله نجوم

+ نوشته شده در دوشنبه 13 آذر1385ساعت 20:44 توسط محمد حسین باقریان |

رصدخانه فضایی انتگرال آژانس فضایی اروپا به تازگی انفجار پرتو های گاما را از یک سیاه چاله آشکار نمود. درخشندگی حاصل از این انفجار عظیم که مدتی به طول انجامید، اخترشناسان را قادر ساخت تا به بررسی سیاه چاله منشا این انفجار بپردازند.

این انفجار برای نخستین بار در هفده سپتامبر سال جاری میلادی توسط تیم مرکز داده های علمی انتگرال (ISDC) سوئيس کشف گردید.در این مرکز اخترشناسان همه روزه به بررسی آسمان می پردازند زیرا می دانند که پرتو های گاما در آسمان دائما تغییر مکان می دهند و برای آشکار سازی و ثبت برخی از آنها که در بازه های زمانی بسیار کوتاه ناپدید می گردند، باید سرعت عمل به خرج داد.

رونالد والتر از اعضای مرکز ISDC در این باره می گوید: از آنجا که بیشترین پرتو های گاما از مرکز کهکشان راه شیری گسیل می شوند، این ناحیه منشا پرتو های گاما می باشد.

برای نشان دادن اهمیت این منطقه، رصدخانه فضایی انتگرال آژانس فضایی اروپا در برنامه ای ویژه بیش از چهار هفته از رصد های خود را به مرکز کهکشان اختصاص داد.این تحقیقات دانشمندان را قادر ساخت تا در عملی بی سابقه، درک بهتری نسبت به ویژگی های پرتو های گاما و سایر اجرام آسمانی در این ناحیه بدست آورند.

به هنگام اجرای یکی از همین مشاهدات، دانشمندان از انفجار سیاه چاله ای آگاهی یافتند.به این گونه از پدیده ها هدف ناگهانى نیز می گویند.در ابتدا آنها نمی دانستند چه نوع انفجاری را ثبت کرده اند.بعضی از انفجار های پرتو گاما بسیار کوتاه به طول می انجامند و فقط رصد خانه های زمینی موقعیت آن را تعیین می نمایند.خوشبختانه رصدخانه فضایی انتگرال آژانس فضایی اروپا با قابلیت های ویژه خود توانست موقعیت این انفجار را به طور بسیار دقیق مشخص کند.

والتر می افزاید: میزان درخشندگی این انفجار پس از وقوع، در طی روز های متوالی افزایش یافت و در نهایت پس از یک هفته رو به خاموشی نهاد.به افزایش و کاهش میزان درخشندگی یک انفجار منحنی نور می گویند.پس از گذشت یک هفته ما توانستیم از شکل منحنی نور این انفجار آگاهی یابیم، و در آن هنگام تازه دریافتیم که با چه پدیده نادری روبرو شده ایم.

نمایی حقیقی از انفجار سیاه چاله

دانشمندان با مقایسه شکل منحنی نور این انفجار با سایر انفجار ها دریافتنند که این انفجار از یک سیستم ستاره ای دوتایی پدید آمده است. در این سیستم دوتایی ستاره ای همانند خورشید به دور سیاه چاله ای در گردش است.

گرانش سیاه چاله همچون همدمی سیری ناپذیر به بلعیدن مواد تشکیل دهنده ستاره می پردازد. همچنان که ستاره به دور سیاه چاله می گردد، لایه هایی از گاز در قالب صفحاتی از آن جدا شده و به دور سیاه چاله شروع به گردش می کنند. دمای گازها در ناحیه افق رویداد به خاطر اصطکاک اتم های شان به چندین میلیون درجه می رسد و دمای بسیار زیاد باعث گسیل پرتو های ایکس می شود.

شواهد حاکی از آنند که ذرات و گاز هایی که در صفحه ای به دور سیاه چاله در گردش بودند به حالت ناپایدار در آمده و در اثر رمبش(فرو ریزش) بخشی از آنها این انفجار رخ داده است.دانشمندان هنوز نمی دانند چرا این رمبش اتفاق می افتد، اما از یک چیز اطمینان دارند؛ این رمبش در مقایسه با شرایط عادی، هزاران بار بیشتر انرژی آزاد می کند.

این گونه تصور می شود که تعداد اندکی از چنین سیستم های دو گانه ستاره -سیاه چاله ای در کهکشان راه شیری وجود دارند .اخترشناسان انتظار دارند هر چند سال فقط یکی از آنها را کشف کنند، اما ماهیت خاص این پدیده باعث شده تا از اهمیت ویژه ای برخوردار شوند.

به خاطر عملکرد سریع تیم رصدخانه ISDC و همچنین همکاری کلیه ماهواره ها و رصد خانه های زمینی از جمله رصد خانه پرتو ایکس ایکس- ام.ام نیوتن آژانش فضایی اروپا، رصدخانه فضایی پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ فضایی پرتو گاما سوئیفت سازمان فضایی ناسا و شمار زیادی از رصدخانه های غولپیکر زمینی پرتو های حاصل از این انفجار بی نظیر ثبت گردید.هم اکنون دانشمدان مشغول مطالعه دقیق این پدیده به منظور آگاهی از ماهیت آن می باشند.

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در دوشنبه 13 آذر1385ساعت 20:34 توسط محمد حسین باقریان |

پلوتون از دید فضاپیمای افق های نو

سرانجام فضاپیمای افق های نو در ادامه ماموریت خود توانست نخستین تصویر از سیاره کوتوله پلوتون را به زمین ارسال کند.در طی 10 سال آینده هنگامی که افق های نو به نزدیک ترین فاصله از پلوتون می رسد ،انقلابی در دانش ما پیرامون این سیاره کوتوله به وقوع خواهد پیوست.

این نما که توسط تصویر بردار دور برد اکتشافی LORRI در تاریخ 21 تا 24 سپتامبر سال جاری به هنگام بررسی تجهیزات اپتیکی افق های نو در چند فریم ثبت شده بود، پس از ذخیره موقت در حافظه دستگاه در تبادل داده ای، از سوی فضاپیما به زمین ارسال شد.

در فاصله ای بیش از 4.2 میلیارد کیلومتر از فضاپیمای افق های نو سیاره کوتوله پلوتون همچون نقطه ای کم سو در زمینه ستارگان می درخشد.یکی از قابلیت های این فضاپیما جستجو و دنبال کردن دور برد اجرام می باشد.بدین ترتیب دانشمندان قادر خواهند بود در وهله نخست به بررسی سیاره کوتوله پلوتون در میدان دیدی به پهنای 2500 کیلو متر و سایر اجرام کمربند کویپر به پهنای 50 کیلومتر بپردازند.

پس از این که تصویر بردار LORRI در مکان پیش بینی شده پلوتن، جرمی را نمایان ساخت که با سرعت خاصی در امتداد صورت فلکى قوس(کماندار) حرکت می کند، متخصصین این پروژه به زودی دریافتند که سیاره پلوتون در میدان دید آنها قرار گرفته است. تصاویر گرفته شده توسط LORRI در 21 و 24 سپتامبر ،مهر تاییدی بر وجود پلوتن در این منطقه از فضا بود و احتمال وجود هرگونه پرتو کیهانی نیز به صفر رسید.برای اطمینان بیشتر جرمی که در مسیر پلوتون، حرکت می کرد دارای قدر 14 بود و این درست مانند قدری بود که از سیاره کوتوله پلوتون انتظار می رفت.

دانشمندان برای آنالیز داده های موجود در تصاویر ارسالی فضاپیمای افق های نو ،بار دیگر صفحاتی از کتاب کلاید تامبا پیرامون کشف پلوتون را مرور کردند و با بهره گیری از استروبوسکوپ (دستگاه حرکت نما) به بررسی تصاوير چندگانه پرداختند.در این روش ستارگان در پس زمینه تصویر ثابت می مانند و سایر اجرام از جمله سیارات، سیارات کوتوله و... حرکت می کنند.

الن استرن مدیر ارشد ماموریت فضاپیمای افق های نو از موسسه تحقیقاتی ستوست در این باره می گوید:در حقیقت پیدا کردن جرم کم سویی همچون پلوتون در میان شمار زیادی از ستارگان پس زمینه، همانند پیدا کردن سوزن در انبار کاه بود.کلاید تامبا باید به خود می بالید، چرا که تیم LORRI با بهره گیری از روشی مشابه به جستجوی پلوتون پرداخت. از آنجا که تصویر بردار LORRI به تهیه عکس های دیجیتال می پردازد،مواردی مانند آشفتگی های جوی و یا پرتو های کیهانی در تحقیقات خللی ایجاد نمی کنند ، اما تامبا در زمان خود ناچار بود به اصلاح تصاویر موجود بپردازد.

پلوتون از دید فضاپیمای افق های نو در فاصله 4.2 میلیارد کیلومتری

تصویر بردار دور برد اکتشافی LORRI توسط آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز به منظور تهیه تصاویری با وضوح بسیار بالا از اجرام دور دست، طراحی و ساخته شده است.

به منظور بررسی های نهایی تجهیزات اپتیکی فضاپیمای افق های نو ، دانشمندان شبیه سازی را ترتیب دادند و در این شبیه سازی فضاپیما به جستجوی اجرام کمربند کویپر پرداخت.

فضاپیما افق های نو هم اکنون مراحل کنترل نهایی خود را با موفقیت پشت سر نهاده و سیگنال های ارسالی از پلوتون -30 تا 40 بار بیشتر از سطح پارازيت تصاویر- به شفافی دریافت شده است.

اندی چنگ از آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه هاپکینز در این باره می گوید:افق های نو و تصویر بردار LORRI تا کنون تمامی مراحل ماموریت فضایی خود را بدون کوچک ترین نقصی پشت سر نهاده اند. ما باید تا سال 2015 –زمانی که فضاپیمای افق های نو به نزدیک ترین فاصله به پلوتون می رسد- صبر کنیم، در این هنگام تصویربردار LORRI تصاویری دقیق و بی نظیر از این سیاره کوتوله به زمین ارسال خواهد نمود.علاوه بر این در مسیر فضاپیمای افق های نو در ژانویه و فوریه سال 2007 میلادی به بررسی و مشاهده سیاره مشتری خواهیم پرداخت و پس از گذر از کنار این سیاره فاز جدیدی از ماموریت افق های نو ،با جمع آوری داده هایی بسیار ارزشمند از سیاره کوتوله پلوتون آغاز می گردد.

الن در پایان خاطر نشان کرد : از زمان کشف پلوتون تا کنون اطلاعات چندانی از این سیاره کوتوله در دست نیست.اما در سال های آتی با نزدیک شدن فضاپیمای افق های نو به پلوتون با استفاده از تصویر بردار LORRI و با توجه به زاویه ما نسبت به خورشید تغییرات درخشندگی این سیاره کوتوله را بررسی کرده و منحنی فاز آن را نیز محاسبه می نماییم.ما هرگز از روی زمین و یا مدار آن قادر به اجرای چنین ماموریتی نبوده ایم .این امر ما را قادر خواهد ساخت تا برای نخستین بار به بررسی سطح پلوتون و عناصر تشکیل دهنده آن بپردازیم، حتی زمانی که میلیارد ها کیلو متر از این سیاره کوتوله فاصله داریم.

+ نوشته شده در دوشنبه 13 آذر1385ساعت 20:30 توسط محمد حسین باقریان |

ساخت رصدخانه رباتيك در خرانق يزد

سيد مقصود كيانوش از فعالين نجوم يزد از ساخت رصدخانه رباتيك در خرانق يزد خبر داد و افزود: اين پروژه كه با مديريت انجمن نجوم ايران ساخته خواهد شد، در مرحله‌اي از اجرا متوقف شده است.‏

كيانوش توجه مسئولين به مسائل علمي را خواستار شد و خاطرنشان ساخت: به همت شهردار خضرآباد طرح آسمان نماي 100 نفره در اين منطقه در مرحله اجرا است. طرح آسمان نماي 100 نفره كه داراي تجهيزات نجومي كامل و داراي رصدخانه مي‌باشد، گنجايش صد نفر را دارد. ‏
وي تجهيزات حال حاضر انجمن آسمان كوير را دوربين‌ها دوچشمي با مشخصه 70×15 تلسكوپ 16 اينچ تلسكوپ 6 اينچ اسكاي واچر تلسكوپ 4 اينچ انعكاسي و بازتابي ذكر كرد و ادامه داد: بهترين رصدگاه‌هاي يزد در سريزد (از يزد به طرف مهريز) جاده دربيد، عبدا... شهباز در بخشي از مسير نصرآباد، امامزاده و پيست اسكي‌نير قرار دارند.‏
وي يكي از مهم‌ترين فعاليت‌هاي انجمن نجوم را رؤيت هلال ماه عنوان كرد و گفت: 29 آبان ماه گروه علمي ما براي رؤيت هلال ماه راهي پيست اسكي شد كه ماه در آن زمان رؤيت نشد و ماه قمري شوال 30 روزه اعلام گرديد.‏
كيانوش رصد در مناطق پر رفت و آمد شهر را سبب ترغيب مردم به مبحث نجوم و ستارگان آسمان شب دانست و اظهار داشت: با وجود شرايط سخت رصد، گاهي مواقع در مكان‌هايي چون ميدان ماركار و اميرچخماق گروه نجوم مستقر مي‌شود.‏

وي افزود: آخرين رصد گروه نجوم يزد ، رصد بارش شهابي اسدي در منطقه حاجي‌آباد ميبد بود که 26 آبان ماه صورت گرفت. اكيپ 20 نفره‌اي از دانش‌آموزان و دانشجويان علاقمند اين عمليات نجومي را انجام دادند.‏
وي خاطرنشان ساخت: از طرح‌هاي نجومي در دست اجرا احداث رصدخانه آموزشي در شهرستان يزد مي‌باشد كه بايد از طرف شهرداري و استانداري يزد تأمين اعتبار شود.‏
وي ادامه داد: در اين زمينه اقداماتي چون هماهنگي انجمن نجوم با استانداري جهت انتخاب رصدگاه مناسب براي بنا كردن گنبد رصدخانه در آن مكان صورت گرفته و چند نقطه از يزد شناسايي و از جنبه‌هاي تخصصي ارزيابي شده است.‏
سيد مقصود كيانوش از ديگر طرح‌هاي در حال بررسي را ساخت ساعت آفتابي در ميادين شهر عنوان كرد و اظهار داشت: با همكاري و اعتبار شهرداري اين طرح نيز به زودي اجرا خواهد شد.‏
اين عضو انجمن نجوم خاطرنشان ساخت: انجمن نجوم يزد با انجمن‌هاي استان‌هاي ديگر تعامل و تبادل نظر دارد. بيشترين ارتباط آن با انجمن نجوم ايران (سرپرست انجمن‌هاي نجوم كشوري)، انجمن آسمان طوس مشهد ، اخترشناسي شيراز، نجوم همدان و ... است.‏
وي با اشاره به اينكه برگزاري همايش‌هاي نجومي دستاوردهاي علمي زيادي برايمان داشته افزود: همايش‌هايي با موضوع هلال ماه منظومه شمسي، آلودگي‌هاي نوري، اختر فيزيك راديويي و راديو تلسكوپ‌ها به اوقات شرعي روش‌هاي جهت‌يابي و قبله يابي، بررسي پروژه مريخ نوردي و توسط يكي از ايرانيان در سازمان ناساي آمريكا را مي‌توان نام برد.‏
اين مدرس نجوم از معضلات درگير با رصد آسمان شب را آلودگي نوري دانست و گفت: نورپردازي نادرست شب شهرها سبب مي‌شود تا به جاي روشن كردن زمين آسمان را روشن كنيم.‏
سيدمقصود كيانوش اضافه كرد: در صدد تشكيل انجمن جديدي با هدف مبارزه با آلودگي نوري هستيم كه دستور كار آن بررسي و اجراي روش‌هاي علمي و اصولي در نورپردازي است تا بتوان از طريق آن، نورپردازي شهرها را در حد مطلوب تنظيم كرد.‏
لازم به ذكر است، انجمن نجوم يزد فعاليت رسمي خود را از سال 1381 شروع كرد و هم اكنون بيش از 150 عضو دارد كه اين اعضاء دانشجو، دانش‌آموز، كارمند، كاسب و ... را تشكيل مي‌دهد.‏

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در شنبه 11 آذر1385ساعت 18:24 توسط محمد حسین باقریان |

آماده‌سازی رُزتا برای زیارت الهه جنگ

تیمی از متخصصان، مهندسان و دانشمندان آژانس فضایی اروپا (esa) که در مأموریت کاوشگر فضایی رُزتا مشغول به کار می‌باشند، روزهای بسیار پر مشغله‌ای پیش رو دارند. حدود دو ماه دیگر یکی از حساس‌ترین رویدادهای این مأموریت به وقوع خواهد پیوست.

در اواخر فوریه 2007 میلادی یا به عبارتی اوایل اسفند 1385 شمسی، کاوشگر فضایی رزتا به مریخ بسیار نزدیک خواهد شد تا با اجرای مانور از پیش طراحی شده قلاب سنگ جاذبه‌ای، انرژی لازم جهت ادامه مسیر پر پیچ و خم خود را از گرانش سیاره سرخ منظومه شمسی به دست آورد.

Mars fly-by

از دوم مارس 2004 میلادی (مصادف با 11 اسفند 1382 شمسی) که کاوشگر فضایی رزتا توسط پرتابگر آریان-5 به فضا فرستاده شد تا به امروز این سفینه در بخش درونی منظومه شمسی (فاصله‌ای کمتر از شعاع مدار زمین به دور خورشید) پیچ و تاب می‌خورده است. در خلال این مدت رزتا یک بار به نزدیکی زمین آمد و با استفاده از گرانش سیاره آبی زمین انرژی مداری خود را افزایش داد. حالا رزتا می رود تا برای دومین بار از گرانش مریخ برای افزایش قدرت مداری خویش استفاده کند تا بتواند در سال 2014 به مقصد نهایی خود یعنی دنباله‌دار 67پی-چُریموف گراسیمِنکو برسد.

آریان-5 آنقدر توان نداشت که رزتای 3 تنی را در مداری مستقیم به سمت دنباله‌دار 67پی-چُریموف گراسیمِنکو قرار دهد. از این رو مداری برای رزتا طراحی شد تا سفینه پس از انجام 4 مانور قلاب سنگ جاذبه‌ای انرژی لازم برای رسیدن به دنباله‌دار 67پی را در آنسوی مدار مشتری به دست آورد. اولین مانور در مارس 2005 و هنگام گذر رزتا از کنار زمین انجام شد. مانور دوم در اواخر فوریه 2007 و با کمک گرانش مریخ صورت خواهد پذیرفت. مانورهای سوم و چهارم برای نوامبر 2007 و نوامبر 2009 هنگامی که کاوشگر مجدداً به دیدار زمین می‌آید برنامه‌ریزی شده است.

در مانور قلاب سنگ جاذبه‌ای، سفینه فضایی باید به قدر کافی به جسم فضایی پر جرمی مانند سیارات منظومه شمسی نزدیک شود. در چنین حالتی گرانش جسم فضایی مانند یک فنر، سفینه را به جسم مزبور می‌چسباند. در نتیجه و با توجه به فاصله سفینه از جسم فضایی و گرانش بین آن دو، بخشی از سرعت و یا به عبارتی انرژی مداری سیاره در گردش به دور خورشید به سفینه اهداء می‌گردد.در حال حاضر و با توجه به قدرت پرتابگرهای فضایی، انجام این مانور تنها راه رساندن محموله‌های فضایی به مدارهای ماوراء مریخ می‌باشد.

قلاب سنگ جاذبه‌ای مانور بسیار حساسی است، چرا که کوچکترین اشتباه در محاسبه مدار تقرب سفینه می‌تواند مانور را بی‌اثر کند و یا منجر به انهدام سفینه در اثر برخورد با سیاره هدف شود. از این رو متخصصان مرکز کنترل کاوشگر فضایی رزتا از چند روز پیش کار خود را به سختی آغاز کرده‌اند تا پس از تعیین دقیق موقعیت و وضعیت سفینه، تغییرات احتمالی مورد نیاز در مدار کاوشگر را محاسبه نمایند. تنها در چنین شرایطی است که آنها می‌توانندبا ارسال فرامین لازم جهت روشن و خاموش کردن موتور سفینه از انجام اصلاحات لازم در مدار رزتا مطمئن شوند.

رزتا در 25 فوریه 2007 از نزدیک‌ترین فاصله خود با مریخ که تنها حدود 250 کیلومتر می‌باشد، گذر خواهد کرد. گرانش اندک مریخ نسبت به سایر سیارات منظومه شمسی (به جز عطارد که از مریخ هم کمتر است) و لزوم دستیابی به بیشترین راندمان از انجام این مانور پیچیده، گذر از چنین فاصله اندکی را ایجاب کرده است. گذر از چنین فاصله اندکی مستلزم نهایت دقت و تمرکز می‌باشد. از این رو مسئولان مرکز عملیاتهای فضایی اروپا ESOC که در کشور آلمان مستقر است، مسیر حرکت رزتا را به دقت زیر نظر دارند. آنها برای 16 و 7 روز قبل از رسیدن رزتا به نزدیکترین فاصله از مریخ، مانورهایی را طراحی کرده‌اند تا از صحت انجام عملیات مطمئن باشند.

نزدیکی بسیار زیاد رزتا به مریخ فرصتی عالی است تا متخصصان مرکز کنترل نگاهی نزدیک به سیاره سرخ بیاندازند.

تقریباً از اوایل ژانویه 2007 که رزتا به نزدیکیهای مریخ می‌رسد، تجهیزات داده‌برداری این کاوشگر و سطح‌نشین "پیلااِ" (Philae) که به آن متصل است، شروع به کار می‌کنند و به دانشمندان فرصتی عالی می‌دهند تا اطلاعات و معلومات خود را از همسایه سرخ کامل نمایند.

فرآیند داده‌برداری تا اواخر مارس 2007 ادامه خواهد داشت.

The Rosetta lander artist view

Philae که قرار است پس از رسیدن رزتا به دنباله‌دار 67پی از سفینه مادر جدا شده و بر سطح دنباله‌دار فرود آید، کاوشگر کوچک 21 کیلوگرمی است که به سطح خارجی رزتا چسبیده است. در مدت زمان در نظر گرفته شده جهت کاوش سطح دنباله‌دار 67پی توسط پیلااِ، اطلاعات به دست آمده به سفینه مادر (رزتا) ارسال شده و از آنجا به زمین فرستاده خواهد شد.

... نگاه رزتا به مریخ

در همین روزهایی که این مقاله آماده می‌شود، متخصصان مرکز کنترل ESOC به منظور آماده کردن سفینه جهت داده‌برداری از سطح مریخ، ابزارهای علمی رزتا را روشن خواهند کرد و نسبت به کالیبراسیون آنها اقدام خواهند نمود. بین دوم تا سوم ژانویه 2007، رزتا دوربین OSIRIS نصب شده بر خود را جهت تصویربرداری از خرده‌سیارک 21-لوتتیا که بین مدار مریخ و مشتری قرار دارد، آماده خواهد نمود. سپس و طی 36 ساعت بعد از آن رزتا فقط به این خرده‌سیارک خواهد نگریست تا دانشمندان چگونگی چرخش آن را به واسطه تصاویر متعددی که از این سیارک گرفته می‌شود، استنتاج نمایند. این موضوع برای رزتا از آن جهت اهمیت دارد که در جولای 2010 از فاصله 2000 کیلومتری 21-لوتتیا خواهد گذشت. درک درست دانشمندان از چگونگی حرکت و چرخش خرده‌سیارک به آنها کمک خواهد کرد تا در گذر سال 2010 قادر به تهیه تصاویر و دریافت اطلاعات دقیقتری از این سیارک باشند.

رزتا از حدود 20 ساعت قبل از تقرب حداکثر به مریخ تا چند هفته پس از آن قادر به داده‌برداری از سطح و اتمسفر مریخ خواهد بود. البته اگر در آزمایش حین پروازی که برای 7 ژانویه 2007 طراحی شده است، مشخص گردد که شرایط تشعشعی و حرارتی سفینه جهت انجام دقیق و مطمئن مأموریت سیستم ناوبری خودکار رزتا برای مانور گذر نزدیک از مریخ، مناسب نمی‌باشد، کلیه عملیات علمی که برای قبل از نزدیکی حداکثر طراحی شده‌اند لغو شده و ابزارهای داده‌برداری خاموش خواهند شد.

حتی اگر عملیات داده‌برداری لغو نشود، در مدتی که کاوشگر از نزدیک‌ترینفاصله نسبت به مریخ گذر می‌کند، ابزارهای داده‌برداری حدود سه ساعت خاموش خواهند شد. این موضوع به دلیل گذر رزتا از منطقه سایه واقع در پشت سیاره مریخ نسبت به خورشید می‌باشد. وقتی نور خورشید در کار نباشد، صفحات خورشیدی نیز قادر به تولید انرژی الکتریکی نخواهند بود و در نتیجه ابزارهای داده‌برداری نمی‌توانند به فعالیت خود ادامه دهند. مدت زمان واقعی گذر از سایه 25 دقیقه است که مدتی قبل و بعد از آن سیستمهای غیر ضروری خاموش خواهند شد. اما از آنجاییکه سطح‌نشین پیلااِ سیستم تأمین انرژی مستقل و مخصوص به خود دارد، در مدت زمان گذر از سایه مریخ همچنان به داده‌برداری و ذخیره آنها ادامه خواهد داد.

رزتا علاوه بر اینکه داده‌هایی از سطح و ترکیبات جو مریخ برداشت خواهد کرد، نسبت به داده‌برداری از تأثیر بادهای خورشیدی و میدان مغناطیسی ضعیف مریخ بر جو این سیاره نیز اقدام خواهد کرد. رزتا همچنین از دو قمر طبیعی مریخ به نامهای فوبوس (Phobos) و دیموس (Deimos) نیز تصویربرداری خواهد نمود.

در هنگام گذر رزتا از کنار مریخ، سرعت و شتاب سفینه با استفاده از اثر داپلر دائماً و با دقت بسیار زیادی اندازه‌گیری می‌شود تا در صورت بروز هرگونه مشکلی سریعاً نسبت به رفع آن اقدام شود.

بدنه اصلي كاوشگر رُزتا مكعبي است به ابعاد 8/2 * 1/2 * 0/2 متركه تمامي ابزار و وسايل اندازه‌گيري، كنترل و سيستمهاي سفينه 3 تني را در بر گرفته است. اين كاوشگر داراي دو صفحه خورشيدي بزرگ به طول 14 متر است كه در مجموع 64 متر‌مربع مساحت دارند. اين صفحات خورشيدي بزرگ باعث شده كه رُزتا اولين سفينه فضايي باشد كه در فاصله‌اي بسیار دور از خورشيد و جايي فراتر از مدار مشتري، تنها متكي به انرژي خورشيدي بوده و هيچ وسیله دیگری جهت تولید انرژي با خود حمل ننمايد.

برنامه زماني كاوشگر رُزتا در مسير رسيدن به 67پي به قرار زير است:

مارس 2005 - مانور قلاب سنگ در اولين گذر از كنار زمین (انجام شد)
26 فوريه 2007 - مانور قلاب سنگ در گذر از كنار مریخ (در دست انجام)
نوامبر 2007 - مانور قلاب سنگ در دومين گذر از كنار زمين
5 سپتامبر 2008 - گذر از نزديكيخرده‌سيارك استينز
نوامبر 2009 - مانور قلاب سنگ در سومين و آخرين گذر از كنار زمين
دهم ژولاي 2010 - گذر از نزديكي خرده‌سيارك لوتِتيا
از مي 2011 تا ژانويه 2014 - دوران خواب زمستاني در اعماق فضا
ژانويه تا مي 2014 - فرايند نزديكي به دنباله‌دار
آگوست 2014 - فرايند نقشه‌برداري و آناليز دنباله‌دار
نوامبر 2014 - جدا شدن پیلااِ از رزتا و فرود آن بر سطح دنباله‌دار
از نوامبر 2014 تا دسامبر 2015 - تعقيب و مراقبت دنباله‌دار به دور خورشيد

منبع: دانش فضایی

+ نوشته شده در جمعه 10 آذر1385ساعت 17:31 توسط محمد حسین باقریان |

سحابی جبار

سحابی جبار( M42 )این شبها یکی از بهترین اجرام غیر ستاره ای است که می تواند هدف رصدی منجمان آماتور ایرانی باشد

سحابی جبار. جرم غیر ستاره ای مشهوری که در فهرست مسیه شماره 42 را به خود اختصاص داده است. زادگاه عظیم ستارگان در فضا با فاصله 1500 سال نوری از ما. مشهورترین سحابی آسمان شب زمستان. این شبها از حدود ساعت 23 به بعد می توانید آن را به راحتی در کمربند شکارچی با چشم غیر مسلح بیابید. نمای زیبای بالا را آقای جان کریستنسن از این سحابی تهیه کرده است.

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در پنجشنبه 9 آذر1385ساعت 18:54 توسط محمد حسین باقریان |

شباهت های زهره و زحل

در ماه جاری میلادی نمایی از گردباد قطبی زحل که توسط فضاپیمای کاسینی گرفته شده بود، اخترشناسان را بیش از پیش نسبت به چگونگی عملکرد اتمسفر سیارات کنجکاو کرد.اما برای سیاره شناسانی که هم اکنون مشغول بررسی سیاره زهره می باشند ، این تصویر تا حدودی آشنا بود.

در دهه 1970 میلادی اخترشناسان گردبادی مشابه را در جو زهره مشاهده نمودند و تاکنون به مدت شش ماه است مدار گرد ونوس اکسپرس آژانس فضایی اروپا مشغول بررسی این ساختار جوی عجیب می باشد.

فضاپیمای پایونیر ونوس ناسا بیست و پنج سال پیش،برای نخستین بار این گردباد قطبی را در سیاره زهره کشف کرد.این گرداب بواسطه دارا بودن دو مرکز ، یکی از اسرار آمیز ترین پدیده ها در منظومه شمسی می باشد.

یکی از مهمترین بخش های ماموریت مدارگرد ونوس اکسپرس، به هنگام نخستین رویارویی با زهره در آوریل سال 2006 میلادی ،کشف گرداب دیگری در قطب جنوب این سیاره بود؛ سرانجام گرداب مورد نظر کشف گردید.

پیر دورزات مدیر و متخصص تصویر بردار طیف سنج حرارتی مرئی و فرو سرخ مدارگرد ونوس اکسپرس (VIRTIS) از رصدخانه ملی پاریس در این باره می گوید: گردباد های قطبی بیان گر وجود عناصر بنیادی دینامیک جو یک سیاره می باشند اما تندباد و یا طوفان ‌نیستند، چرا که طوفان از صعود هوای مرطوب در جو پدید می آید.به علاوه هوای مرطوب برای صعود نیازمند نيروى کوريوليس- تقابل بین گردش جو و چرخش سیاره-می باشند، در حالیکه این نیرو برای انتقال گردباد ها به قطب های سیاره کافی نیست و سرعت چرخش سیاره زهره نیز بسیار آهسته است. دوره تناوب(حركت به دور محور) این سیاره برابر با 243 روز زمینی می باشد.

گردباد قطبی ار کنار هم قرار گرفتن منطقه ای کم فشار از جو با قطب در حال گردش سیاره بوجود می آید.

این امر باعث می شود هوای چرخان از نقط فوقانی جو به سمت پایین حرکت کند، همانند گردابی که آب به هنگام پایین رفتن در اطراف خود ایجاد می کند.

نمایی حقیقی از گردباد های زحل (سمت راست) و زهره (سمت چپ)

گردباد ها فرایندی کاملا طبیعی هستند و در سایر سیارات جود دار از جمله زمین نیز رخ می دهند.اما آنچه که سیاره زهره را از دیگر سیارات متمایز می سازد، دو مرکزی بودن ساختار این گردباد است.

برای آگاهی یافتن از ماهیت این گردباد مدارگرد ونوس اکسپرس با تجهیزات همراه خود به جمع آوری اطلاعات می پردازد.در این بین حداکثر میزانی جمع آوری اطلاعات بسیار مهم است زیرا گردباد ها دائما در حال تغییر اند و بررسی این فرایند دانشمندان را قادر می سازد به چگونگی این تغییرات و چرخه جوی سیاره پی ببرند.

در همین زمان اطلاعاتی از گردباد قطبی زحل توسط فضاپیمای کاسینی جمع آوری می شود.دروزات یکی از اعضای تیم نقشه بردار طيف سنج مرئی فرو سرخ فضاپیمای کاسینی(VIMS) نیز می باشد.

تیم تحقیقاتی ویمز با استفاده از تجهیزات پیشرفته خود به بررسی مرکز گردباد قطبی سیاره زحل خواهد پرداخت.به عقیده دروزات از آنجا که ابر های تیره مانع از مشاهده مستقیم جزئیات در نور مرئی می گردند، بررسی این پدیده در طیف فرو سرخ به اخترشناسان این امکان را می دهد تا بیش از صد کیلومتر در پس ابر ها به کاوش بپردازند.

این مشاهدات دانشمندان را در ساخت مدل هایی سه بعدی از ساختار گردباد های قطبی یاری خواهد کرد.به علاوه آنها قادر خواهند بود به مقایسه گرد باد های زهره، زحل و دنیا های دیگر بپردازند.این در حالی است که تفاوت ها و شباهت ها آتی گرد باد های قطبی در پی بردن به تفاوت های میان اتمسفر سیارات مختلف نقشی اساسی خواهند داشت.

به این شیوه از بررسی، سياره شناسی تطبیقی می گویند، به بیان دیگر با مطالعه پدیده های زمینی در سیارات دیگر، درک بهتری از سیاره خودمان بدست می آوریم.

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در چهارشنبه 8 آذر1385ساعت 14:11 توسط محمد حسین باقریان |

انرژی تاریک در گذشته کیهان

دانشمندان با بهره گیری از تلسکوپ فضایی هابل به شواهدی دال بر وجود انرژی تاریک در 9 میلیارد سال پیش دست یافتند.این انرژی اسرار آمیز پس از پیدایش، همواره باعث افزایش سرعت گسترش کیهان بوده است.

داده های تلسکوپ هابل اختر فیزیک دانان را قادر ساخت تا شناخت بهتری نسبت به ماهیت انرژی تاریک پیدا کنند.بر این اساس شمار زیادی از نظریاتی که پیرامون تغییر نیروی انرژی تاریک در گذر زمان، به بحث می پردازند، بایستی مورد بازنگری قرار گیرند.

علاوه بر این محققان دریافتند که بین ابر نو اختر هایی که تا کنون برای اندازی گیری میزان گسترش کیهان بررسی می شدند نسبت به آن دسته از ستارگانی که میلیارد ها سال پیش منفجر شده و اخیرا توسط تلسکوپ فضایی هابل کشف شده اند ، شباهت های فراوانی وجود دارد.این امر خود گویای این حقیقت است که ابر نو اختر ها نمونه بسیار خوبی برای تحقیق و به واسطه آن بررسی گسترش کیهان از آغاز تا کنون می باشند.

آدام ریز از موسسه علمی تلسکوپ فضایی و دانشگاه هاپکینز از نخستین کسانی بوده است که به تحقیق و بررسی وجود انرژی تاریک در سال 1998 میلادی پرداخته و در حال حاضر مسئولیت هدایت مطالعات تلسکوپ هابل را بر عهده دارد.ریز در این باره می گوید: اگرچه که انرژی تاریک نزدیک به 70% از انرژی کیهان را به خود اختصاص داده است، اما دانش ما پیرامون این نیروی اسرار آمیز بسیار اندک است.در این بین یافتن کوچک ترین نشانه هم از اهمیت ویژه ای برخوردار است.بر طبق یافته های ما انرژی تاریک در آغاز پیدایش دارای نیروی اندکی بوده است اما از 9 میلیارد سال پیش ماهیت حقیقی خود را نشان داده است.

برای بررسی انرژی تاریک و ماهیت آن در گذشته کیهان ، تلسکوپ فضایی هابل می بایست به جستجو و بررسی ابر نو اختر ها به عنوان نشانه ای از گسترش کیهان می پرداخت، به عبارت دیگر با این کار به گذشته سفر می کرد.

بر مقایسه تصور کنید تعدادی کرم شب تاب در یک شب تابستانی با درخششی یکسان در حیات منزل شما به پرواز مشغولند.با بررسی میزان درخشندگی آنها با توجه به فاصله شان نسبت به شما، به آسانی قادر خواهید بود تا به نحوه پراکندگی آنها پی ببرید.

از آنجا که ابر نو اختر ها به واسطه فاصله زیاد شان بسیار کم سو هستند، بر خلاف تلسکوپ های غول پیکر زمینی ، فقط تلسکوپ فضایی هابل توانایی بررسی آنها را دارا می باشد.

نمایی از تحول و گسترش کیهان از آغاز تا کنون

نمایی از تقابل بین گرانش ماده تاریک و انرژی تاریک

بر طبق نظریه ای که توسط آلبرت اینشتین در بیش از نیم قرن پیش مطرح گردید ،نیروی دافعه ای در فضا (انرژی تاریک)در تلاش است تا نیروی گرانش کیهان (ماده تاریک)را متعادل نگاه دارد، به عقیده او تقابل بین انرژی تاریک و ماده تاریک روزی باعث انفجار درونی کیهان خواهد شد.

برای مدت ها "ثابت کيهان شناختى" اینشتین همچون فرضیه ای عجیب تصور می شد، تا سرانجام در سال 1998 میلادی آدام ریز به همراهی تیم های- زد سوپرنوا و اعضای پروژه سوپرنوا کازمالوجی با بهره گیری از تلسکوپ های غول پیکر زمینی و تلسکوپ فضایی هابل با بررسی شماری از ابر نو اختر ها به اندازی گیری گسترش کیهان پرداختند. پس از مدتی اختر فیزیک دانان به این نتیجه رسیدند که حق با اینشتین است، و نیروی دافعه در فضا وجود دارد و سرانجام این نیرو ،انرژی تاریک نام گذاری شد.

در طی 8 سال اخیر دانشمندان پیوسته تلاش کرده اند تا به ماهیت دو ویژگی بنیادی انرژی تاریک یعنی نیرو و تداوم آن پی ببرند.بر طبق آخرین یافته ها انرژی تاریک همچون مانعی حتی پیش از آن که بر گرانش ماده تاریک کیهان پیشه بگیرد وجود داشته است.

مشاهدات گذشته هابل حاکی آز آن بود که کیهان در دوره های نخستین خود تحت سیطره نیروی گرانش قرار داشته و با سرعت بسیار اندکی گسترش می یافت.بر پایه همین مشاهدات دانشمندان دریافتند که 5 تا 6 میلیارد سال پیش سرعت گسترش کیهان افزایش یافت، زمانی که نیروی دافعه انرژی تاریک بر نیروی گرانش پیشه گرفت.در دو سال اخیر با آنالیز داده های حاصل از بررسی بیش از 24 ابر نو اختر در دور دست های کیهان ،اخترشناسان توانستند زمان دقیق تر این فرایند را برابر 9 میلیارد سال پیش محاسبه نمایند.

اختر فیزیک دانان با بررسی مداوم ابعاد کیهان ما رشد (تغییر و تحول) آن را در دوره های مختلف پی گیری می کنند، درست همانند پدر و مادر که به رشد فرزندان خود با مشاهده تغییر در طول قد نسبت به چهار چوب در می نگرند و در این بین ابر نو اختر ها به عنوان چهارچوب در، تلسکوپ فضایی هابل را در یافتن نشانه ها یاری می کنند.

لو استرولگر اختر شناس و عضو تیم تلسکوپ هابل از دانشگاه وسترن کنتاکی در پایان خاطر نشان کرد : زمانی که نیروی گرانش ماده شناخته شده در کیهان کاهش می یابد،انرژی تاریک شروع به کشیدن ماده می کند.

+ نوشته شده در چهارشنبه 8 آذر1385ساعت 14:5 توسط محمد حسین باقریان |

دو انفجار ابرنواختري دانشمندان را شگفت زده کرد

دانشمندان به کمک تلسکوپ سوئیفت ناسا صحنه ی بسیار نادری را شکار کرده اند؛ تصویری از دو ابرنواختر در کنار یکدیگر، در يک کهکشان.

در کهکشان های بزرگ معمولا هر 100 سال سه انفجار ابرنواختری اتفاق می افتد اما کهکشان NGC 1316 در کمتر از 5 ماه شاهد 2 ابر نواختر بوده است و در 26 سال گذشته نیز در مجموع 4 ابرنواختر در آن ثبت شده است که باعث شده است این کهکشان فعال ترین و شگفت انگیزترین زادگاه شناخته شده ی ابرنواخترها شود.

عکس از ناسا/سوئيفت

ابرنواختر اول در سمت راست تصویر دیده می شود. این ابرنواختر در 19 ژوئن سال 2006 کشف شد و SN 2006 dd نام گرفت .ابرنواختر دوم در سمت چپ تصویر دیده می شود و در 5 نوامبر سال 2006 کشف شد و با نام SN 2006 mr شناخته می شود.(لکه نورانی مرکز تصویر،هسته ی کهکشان و جسم نورانی دیگر سمت چپ یک ستاره ی پیش زمینه است )

،NGC 1316 کهکشان بیضوی پرجرمی در فاصله ی 80 میلیون سال نوری از ما، در حال ادغام شدن با یک کهکشان مارپیچی است. هنگامی که این دو کهکشان با هم ادغام می شوند ستاره های پرجرم جدیدی به وجود می آیند. این ستارگان پر جرم عمر بسیار کوتاهی دارند و در پایان عمر خود منفجر شده و به ابرنواختر تبدیل می شوند؛ اما ابرنواخترها ی این کهکشان همگی از نوع Ia هستند که طریقه ی پیدایش این نوع از ابر نواخترها با ادغام شدن دو کهکشان و توليد ستاره هاي پرجرم سازگاری ندارد.

دانشمندان در حال انجام تحقيقاتي هستند که پي ببرند نرخ زیاد ابرنواختر در این کهکشان مربوط به ادغام شدن دو کهکشان است یا پديده اي اتفاقی است.

ماهواره ی سوئیفت روز 20 نوامبر سال 2004 به مدار فرستاده شد و در ژانویه 2005 قابل بهره برداری کامل شد. این ماهواره شامل سه ابزار اصلی است: تلسکوپ آشکار ساز و هشداردهنده ی فوران های گاما، تلسکوپ اشعه X و تلسکوپ نور مرئی/فرابنفش . آشکارساز فوران گامای سوئیفت در مرکز فضایی گادرد ناسا و آزمایشگاه ملی لوس آلموس ساخته شده است. تلسکوپ های اشعه X ،فرابنفش و نور مرئی را تیمی بین المللی که رهبری آن را دانشگاه ایالتی پن بر عهده داشتند، ساخته اند.

این ماهواره می تواند بسيار سریع به سمت منابع انفجار گاما نشانه برود و با ابزارهای خود به بررسی آن ها بپردازد.

+ نوشته شده در چهارشنبه 8 آذر1385ساعت 14:3 توسط محمد حسین باقریان |

بازگشت به زهره با "وسپر"

چه اتفاقی برای زهره افتاد که چنین شرایط خصمانه ای در برابر هر نوع شکلی از حیات در پیش گرفته است؟ برای پاسخ به این پرسش در حال حاضر ناسا بر روی فضا پیمایی به نام وسپر کار می کند ...

اين فضپيما که در مارچ 2015 در مدار زهره قرار می گیرد، مجهز به ابزاری است که جو این سیاره را در طی دو سال مورد بررسی قرار می دهد.

سیاره زهره تقریبا هم اندازه زمین است و به همین دلیل به خواهر دوقلوی زمین معروف است. نسبت به زمین، زهره حدودا 30% به خورشید نزدیک تر است و در آغاز عصر فضا دانشمندان معتقد بودند که جو ابری این سیاره احتمالا جنگلی با شرایط فراوان زیست محیطی را از دید ما پنهان کرده است. هرچند هنگامی که در سال 1960 ماهواره های امریکایی وروسی زهره را دیدند، روشن شد که این سیاره توانایی حمایت و حفظ شرایط زیستی را ندارد.

فضا پیما، شرایط زهره را مانند بیابان داغی توصیف کرد که سطح بدون آب آن تحت فشار جوی تقریبا 100 برابر فشار وارد بر زمین قرار گرفته است. ابرهای موجود در آن دارای قطرات اسید سولفوریک هستند و درجه حرارت آن 800 درجه فارنهایت است که برای ذوب قلع هم کافی است. تحت چنین شرایطی هر شکلی از حیات می سوزد و از بین می رود.

با این حال، ممکن است زمین و زهره در زمان کوتاهی بعد از تشکیل دارای شرایط یکسانی بوده باشند. چین گوردون مدیر تحقیق این ماموریت پیشنهادی در مرکز فضایی گودارد ناسا می گوید: "حل این معما به کمک ماموریت وسپر می تواند پاسخی برای این باشد که چرا این دو سیاره، زهره و زمین، با این که تحت شرایط تقریبا یکسانی بوجود آمده اند، در حال حاضر دارای تفاوت های زیادی هستند."

تصويري سه بعدي از زهره که با کمک داده هاي فضاپيماي ماژلان تهيه شده است.

وسپر ترجمه لاتین "ستاره شامگاهي" یا همان زهره است. این ماموریت ناسا برای شناخت مواد تشکیل دهنده جو این سیاره و چگونگی تغییراین جو است. درک این مطلب راهی برای کمک به دانشمندان در دانستن این موضوع است که چگونه جایی که می توانست بهشت باشد تبدیل به جهنمی سوزان شد.

طرح پیشنهادی وسپر در میان طرح های بی شماری در پاسخ به طرح اکتشافی ناسا در اپریل 2006 بود. ناسا از میان این طرح ها، سه طرح از جمله وسپر را انتخاب کرد. به عنوان یک ماموریت جدید، گروه وسپر، 1.2 ملیون دلار برای پیشبرد این طرح دریافت خواهند کرد.

در صورت ادامه این طرح، وسپر بایستی ماموریتش را که شامل بایگانی و تحليل داده ها است، با مبلغ کمتر از 425 ملیون دلار کامل کند.

پروژه وسپردر صورت تصویب، زهره را برای دو روز مورد بررسی قرار می دهد. هر روز زهره معادل 243 روز زمین است. زهره به قدری آهسته می چرخد که روز آن از سالش طولانی تر است (هر یک سال زهره برابر 224.7 روز زمین است).

ماموریت وسپر شامل موارد زیر است:

چگونگی تکامل جوی زهره از آغاز پیدایش (مشابه با زمین) تا کنون (متناقض با زمین). پاسخ به این پرسش به آگاهی از تغییرات آب و هوای زمین نیز کمک می کند.

اگرچه زهره به آهستگی می چرخد، ابرهایی که آن را می پوشانند با سرعت 200 مایل در ساعت حرکت می کنند. به این مسئله "چرخش بیش از حد" می گوییم که دانشمندان علاقه مند به شناسایی عامل ایجاد آن هستند.

این ابرهای در حال چرخش گردبادهایی را ایجاد می کنند که مانند طوفان های توامی هستند که پهلو به پهلو در هر قطب وجود دارند. دانشمندان علاقه مند به دانستن مسائلی از این قبیل هستند که چرا و تحت چه شرایطی این طوفان ها ایجاد می شوند و آیا واکنش های شیمیایی مشابه با واکنش های شیمیایی که در زمین اتفاق مي افتد و سبب تشکیل سوراخ لایه ازون می شود، در زهره هم اتفاق می افتد یا خير.

ماموریت دیگر وسپر بررسی تغییرات طولانی در ترکیبات دی اکسید سولفورموجود در جو زهره و در نتیجه وجود آتشفشان های فعال در زهره است.

نماي اوليه اي از فضاپيماي وسپر. تصوير از ناسا

بخش عمده اي از جو زهره از دی اکسید کربن تشکیل شده است که انتظار می رود نور خورشید آن را به مونواکسید کربن و اکسیژن تجزیه کند. این مسئله تا به حال در مقیاس وسیع اتفاق نیفتاده است، در غير اين صورت دانشمندان موفق به رویت آن می شدند. ولی از آنجایی که عامل شیمیایی ناشناخته ای شرایط جوی آن را ثابت نگه می دارد، تاحدودی صحت این مسئله تایید می شود.

ماموریت وسپر، تکمیل ماموریت های گذشته و ماموریت های در حال حاضر است؛ مانند فضاپیمای "سریع السیرزهره" آژانس فضایی اروپایی که 11 اپریل 2006 به زهره رسید و به مدت دو روز زهره که معادل 486 روز زمین است، آن را بررسی کرد. وسپر در مارچ2015 وارد مدار زهره می شود. با بررسی جو این سیاره در زمان های متفاوت، دانشمندان می توانند رکورد کامل تری از چگونگی تغییرات جوی آن داشته باشند.

اگر پروژه وسپر تصویب شود، مرکز گودارد آن را به مرحله اجرا می گذارد. ناسا بعد از مرور جزئیات این پروژه احتمالا تحقیقات بیشتری انجام خواهد داد. تصمیمات در مورد این که کدام یک از مراحل ماموریت پیشرفت بیشتری داشته اند، درسال آینده اتخاذ می شوند.

+ نوشته شده در یکشنبه 5 آذر1385ساعت 17:29 توسط محمد حسین باقریان |

نگاهی دقیق به سیارک دوتایی 1999 KW4

رصد های اخیر با تلسکوپ رادیویی آرسیبو جزئیات بسیار دقیقی از يک سیارک دوتايي در اختیار ما قرار داده است.

اختر شناسان سیارک 1999 KW4 را نخستین بار در سال 1999 کشف کردند. سال 2001 هنگامی که این سیارک به زمین نزدیک تر شد اختر شناسان دریافتند که یک سیارک نیست بلکه شامل دو سیارک سنگی است که به دور یکدیگر می گردند. این سیارک از آن دسته سیارک هایی است که می توانند برای زمین خطر آفرین باشند. اما طبق محاسبات تا حداقل 1000 سال دیگر خطری برای زمین نخواهد داشت. به دلیل این که این سیارک در واقع یک سیستم دوتایی است اخترشناسان قادرند جرم و چگالی هر دو مولفه آن را به دست آورند. رصد های اخیر تلسکوپ رادیویی آرسیبو جزئیات بسیار دقیقی از این سیارک در اختیار ما قرار داده است.

سیارک KW41999 امتیازعکس: کرنل(cornell (

محققان با استفاده از تلسکوپ رادیویی قدرتمند آرسیبو دقیق ترین تصاویری را که تا کنون از سیارک های دوتایی نزدیک به زمین (near earth asteroid) گرفته شده است، به دست آورده اند که می تواند سرنخ هایی از چگونگی پیدایش،مشخصات و حرکات این سیستم دوتایی به ما بدهد.

استیو استرو، کارشناس ارشد فیزیک از کرنل و محقق ارشد ناسا /کلتک در آزمایشگاه پیشران جت در پاسادنا و جین-لوک مارگت ,دستیار پروفسور اخترشناسی در کرنل به همراه همکاران دیگر خود این تحقیق را درباره ی این سیارک انجام داده اند و نتایج تحقیق آن ها در شماره ی این ماه مجله science چاپ می شود.

آن ها می گویندkw4 1999 در واقع دو توده از ذرات سنگی با چگالی کم و اسفنجی شکل است که به دور یکدیگر می گردند. مدار این دو سیارک به گونه ای است که در حضیض مداری خود از عطارد به خورشید نزدیک تر می شوند و از نزدیکی مدار زمین نیز می گذرد. این اجرام نخستین بار در سال 1999 کشف شدند ولی دوگانه بودن آن ها هنگامی که در سال 2001 به فاصله ی4.77 میلیون کيلومتر از زمین رسيدند، کشف شد. این فاصله نزدیک ترین فاصله ی آن ها از زمین تا سال 2036م. است.

دانشمندان در این تحقیق از تلسکوپ رادیویی آرسیبو و شبکه اعماق آسمان گلدستون ناسا استفاده کردند؛ تنها تلسکوپهايي که توانايي راداري چنين رصدهايي را دارند. آرسيبو را، در پورتوريکو، مرکز اختر شناسی و مرکز بررسی یونوسفر در کرنل، اداره می کنند.

1999 kw4 منبع اطلاعاتی ارزشمندی برای سیاره شناسان است. به کمک آن سياره شناسان مي توانند پیدایش و تحول اجرام نزدیک زمین و همچنین راه های کم خطر کردن آن ها را بررسی کنند. Kw4 در دسته بندی سیارک ها جزء سیارک های خطرناک برای زمین محسوب می شود اما محاسبات نشان می دهد که این سیارک حداقل تا 1000 سال دیگر با زمین بر خورد نخواهد کرد.

بر خلاف سیارک های عادی ,بسیاری از خصوصیات فیزیکی سیارک های دوگانه همانندجرم و چگالی هر عضو، به کمک اثر گرانشی متقابلی که بر عضو دیگر می گذارد قابل اندازه گیری است. در مورد این سیارک نیز محققان قادرند مدار,جرم,شکل و چگالی دو مولفه ی آلفا و بتای kw4 را به دست آورند.

آن ها متوجه شدند که این دو جسم خصوصیات عجیبی دارند.شکل هر دو نامنظم است. قطعه بزرگ تر یا آلفا قطری برابر 1.5 کیلومتر دارد و با این که بسیار سریع به دور خود می چرخد همچنان یکپارچه باقی مانده است و قطعه قطعه نشده است. همچنین قطعه ی کوچک تر و چگال تر بتا، هنگام چرخش در مدار خود لرزش های قابل توجهی دارد.

مارگت در این باره می گوید: "این نخستین باری است که ما عکسی با این وضوح از یک سیارک تهیه کرده ایم؛ به طوری که شکل هر دو مولفه مشخص است. اگر از قطب به مولفه ی آلفا نگاه کنیم به نظر دایره ای است اما از کنار به الماسی با کناره های صیقل خورده و قوس دار می ماند و در استوا بر آمدگی مشخصی دارد. اگر ذره ای را روی سطح رها کنیم به سمت استوا کشیده می شود یعنی به طرز عجیبی بلندترین نقطه پست ترین نقطه نیز هست." بررسی دقیق حرکت این دو برای فهمیدن چگونگی شکل گیری آن ها ضروری است.

وی می افزاید: "همدم اصلی بیشتر این سیستم های دوتایی، سرعت هایی بسیار نزدیک به حداکثر آستانه ی تحمل دارند." این مشخصه بیان می کند سیستم مي توانست در ابتدا يک سيارک باشد ( يا قطعه اي از يک سيارک بزرگتر) که یک رویارویی نزدیک با يک جرم ديگر یا تابش نور خورشید چرخش آن را موجب شده است.

محققان می گویند که اطلاعات به دست آمده از آرسیبو و گلدستون دریچه ی جدیدی را در شناخت بهتر سیارک های نزدیک زمین باز کرده است. از طرف دیگر، این تحقیق ارزش این دو تلسکوپ را نیز نشان می دهد؛ تلسکوپ گلدستون که قدرت هدایت پذیری و تلسکوپ آرسیبو که توان تفکیک بالایی دارد.

مارگت می گوید: "این دو تلسکوپ مکمل یکدیگر بودند. گلدستون می تواند اجسام را در بازه هاي زماني طولاني تر ردیابی و دنبال کند و آرسیبو توان تفکیک و دقت بالایی دارد."

منبع : مجله نجوم

+ نوشته شده در شنبه 4 آذر1385ساعت 17:28 توسط محمد حسین باقریان |

نهایت سرعت در یک سیاه چاله

اخترشناسان به تازگی سیاه چاله ای را یافته اند که با سرعت 950 بار در ثانیه به دور خود در گردش است.همچنان که سیاه چاله GRS 1915 با سرعتی سرسام آور می چرخد ، تمامی موارد اطراف را به داخل خود می کشاند.این فرایند دانشمندان را قادر می سازد تا برخی از پیش بینی های اینشتین را پیرامون نسبیت بررسی نمایند.

ماهیت اسرار آمیز سیاه چاله ها همواره دانش ما را نسبت به فضای اطراف مان و قوانین فیزیک به چالش کشیده است.در این بین وجود این اجرام یکی از جذاب ترین پیش بینی های نظريه نسبيت عمومى اینشتین می باشد.

ستارگانی که 20 برابر خورشید جرم دارند ، باقیمانده هسته ی شان بیشتر از سه برابر خورشید جرم دارد (حد چاندرا برای ستارگان نوترونی ). در این ستارگان پس از اتمام سوخت رمبش چنان ادامه می یابد که به یک حد بحرانی می رسد ، در این هنگام ساختار های بنیادی ماده نمی توانند با نیروی گرانش این اجرام رو به رو شوند. حال حفره ای نا متناهی بو جود می آید که هر چیزی را جذب می کند و حتی نور هم نمی تواند از گرانش آن بگریزد ؛ در این هنگام یک سیاه چاله زاده شده است.

اگر یک سیاه چاله به سرعت گرداگرد خود بچرخد پیچ و تابی شدید در بافت فضا – زمان ایجاد می کند و آن را می توان به طوفانی گردابی تشبیه کرد . گفتنی است این اجسام بسیار پر جرم تر از دیگر اجسام آسمانی هستند .

در روشی نوین جفری مک کلینتاک از مرکز اختر فیزیک CfA به همراه رامش ناریان با بهره گیری از کاوشگر زمان سنج پرتو ایکس راسی ناسا توانستند برای نخستین بار سرعت گردش یک سیاه چاله را به طور دقیق برابر با 950 بار در ثانیه تعیین نمایند.

مک کلینتاک در این باره می گوید:نوع گرانش این سیاه چاله با مشاهدات مستقیم پیشین و دنیای وابسته به پديده هاى درون اتمى بسیار متفاوت است.ما هم اکنون توانسته ایم سرعت چرخش سه سیاه چاله را به طور دقیق تعیین نماییم.در این میان نتایج حاصل اندازه گیری چرخش میکرو کوازار GRS1915+105 با سرعتی برابر 82 تا 100 درصد مقدار حداکثر نظری، بسیار هیجان انگیز است.

این کشف ما را قادر می سازد تا علاوه بر یافتن توضیحی قانع کننده پیرامون چگونگی گسیل جت مواد از دو سوی سیاه چاله ،به آشکار سازی امواج گرانشى و مدل سازی منابع احتمالی انفجار های پرتو گاما بپردازیم.

نمایی خیالی از دو سیاه چاله متفاوت، حفره ی نامحدود گرانشی که بافت فضا- زمان را می شکافد .

چرا چرخش یک سیاه چاله برای اخترشناسان از اهمیت ویژه ای برخورد دار است؟

مک کلینتاک می افزاید: در اختر شناسی، سیاه چاله ها بنا بر دو ویژگی مهم یعنی جرم و سرعت چرخش شان به دو دسته تقسیم می گردند.

اگرچه که تا کنون اخترشناسان توانسته اند جرم شمار زیادی از سیاه چاله ها را محاسبه نمایند، اما تعیین ویژگی مهم دوم ،یعنی سرعت چرخش آنها فرایندی بسیار سخت و پیچیده بوده است. در حقیقت پیش از این، سرعت چرخش هیچ سیاه چاله ای تعیین نشده بود.

میزان گرانش یک سیاه چاله چنان زیاد است که به هنگام چرخش همه موارد اطراف را به درون خود می کشاند. اختر شناسان برای این اجرام اسرار آمیز لبه ای تعیین می کنند که در واقع شعاع عملکرد سیاه چاله بوده و به طرف داخل آن، لبه همه ی مسیر های آسمان به طرف سیاه چاله شیب پیدا می کند و هر جسمی وارد این محدوده شود به درون آن سقوط می کند، این لبه را افق رویداد می نامند .

GRS 1915 با چهارده برابر جرم خورشید ، در بین بسیت جفت سامانه پرتو ایکس کشف شده ،پرجرم ترین سیاه چاله محسوب می گردد.علاوه بر این در GRS 1915 جت مواد با سرعتی نزدیک به سرعت نور از دو طرف سیاه چاله به بیرون رانده شده و پرتو های ایکس نیز با نواسانات زیادی گسیل می شوند.

سامانه پرتو ایکس دوتایی متشکل از یک ستاره و سیاه چاله می باشد. در این سامانه سیاه چاله همچون همدمی سیری ناپذیر شروع به بلعیدن ستاره می کند.در این بین هنگامی که مواد وارد سیاه چاله می گردند، شروع به چرخش کرده و متعاقب آن میلیون ها بار گرم شده و از خود پرتو ایکس تابش می کنند.دانشمندان با استفاده از طیف پرتو ایکس سیاه چاله توانستند سرعت چرخش آن را محاسبه نمایند.

علاوه بر مک کلینتاک و رامش ناریان تیمی بین المللی متشکل از ربکا شیفی از بخش فیزیک دانشگاه ایالتی هاوارد، رونالد رمیلارد از مرکز اختزفیزیک و تحقیقات فضایی کاولی موسسه فناوری ماساچوست، شین دیویس از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و سانتا باربارا و لی زین لی از موسه اخترفیزیک مکس پلانک آلمان در این تحقیقات همکاری داشته اند.

نتایج این تحقیقات در ماه نوامبر سال جاری میلادی در ژورنال اختر فیزیک به چاپ رسید.

منبع:آسمان پارس

+ نوشته شده در شنبه 4 آذر1385ساعت 17:16 توسط محمد حسین باقریان |

20 ستاره جدید در همسایگی ما

ستاره شناسان 20 منظومه ستاره ای جدید را در همسایگی منظومه شمسی شناسایی کردند.

این منظومه ها شامل بیست وسومین وبیست وچهارمین ستاره های نزدیک منظومه شمسی هستند. این گروه قبلا 8 منظومه دیگر و گروه دیگری 6 منظومه ستاره ای را شناسایی کرده بودند. با افزودن آمار جدید بدست آمده به لیست این منظومه ها می توان گفت که از سال 2000 اطلاعات ما از جمعیت ستاره ای راه شیری 16 درصد افزایش پیدا کرده است. لازم به ذکر است که این بررسی در 10 پارسکی (33سال نوری) انجام شده است.

گروه ریکنز(RECONS) کاشف این ستاره ها هستند که در سال 1999 با تلسکوپ کوچکی در شیلی آنها را کشف کردند ودر دسامبر سال 2006 در مجله Astronomical آن را ارائه دادند.

تاد هنری، از دانشگاه جورجیا در آتلانتا و رئیس این پروژه، می گوید:«هدف ما کمک به کامل کردن آمار اجرام در همسایگی منظومه شمسی بود. در واقع می خواستیم دیدگاهی آماری از شناخت جمعیت ستاره ها در کهکشانمان بدست آوریم. مثلا در مورد جرم آنها، مراحل تکامل آنها یا فراواني منظومه های ستاره های چندتایی و.... اطلاعاتی بدست آوریم. همچنین به دلیل نزدیکی، این منظومه ها یکی از بهتربن سوژه ها برای جستجوی سیارات دارای حیات هستند و برای مطالعات اخترزیستی بسيار مفید واقع خواهند شد و احتمالا می توانند به این سوال پاسخ دهند که آیا سیاره ای وجود دارد که شرایط حیات روی آن بتواند فراهم شود؟

20 جرم گزارش شده اخیر همگی کوتوله قرمز هستند که 239 جرم از 348 جرم فراسوی منظومه شمسی را تشکیل می دهند. این اجرام در 10 پارسکی یعنی در محدوده بررسی های آماری گروه ریکنز قرار دارند؛ بنابراین مي توان گفت کوتوله های قرمز تقریبا 69 درصد از اجرام راه شیری را تشکیل می دهند.

هنری می گوید:«کوتوله های قرمز کم نورترین ولی بیشترین اجرام در راه شیری هستند. با اینکه با چشم غیر مسلح نمی توان کوتوله قرمز را دید ولی طبق بررسی های ما انبوهی از آنها در کهکشان ما پراکنده است.»

فاصله این ستاره ها با استفاده از تلسکوپ 0.9 متری درCTIO با روش اختلاف منظر، اندازه گیری شده است. در اين روش به دليل جابه جايي زمين در مدار خود در طول يک سال، مکان ستاره نزديک نسبت به ستاره هاي دورتر کمي جابه جا مي شود که با اندازه گيري اين جابه جايي مي توان فاصله ستاره را محاسبه کرد.

هنری در یادداشتهای خود می نویسد:«ما انتظار داریم که در آینده منظومه های بیشتری را در ده پارسکی منظومه شمسی معرفی کنیم.»

هدف این آمارگیری کشف ودسته بندی ستاره ها کوتوله های قهوه ای در مجاورت خورشید است.این اجرام با اندازه گیری موقعیتشان، درخشندگی ، رنگشان و گرفتن طيف و پي بردن به عناصر جو آنها، به دقت بررسی می شوند.

همسایگان جا افتاده خورشيد در این بررسی، اجرام بسیار کم جرم از رده طيفيM هستند که به عنوان کوتوله های قرمزشناخته می شوند ویا اجرامی با طیف نوع L و T که آنها نيزعموما کوتوله های قهوه ای با جرم بسیار کم هستند.

منبع:مجله نجوم

+ نوشته شده در شنبه 4 آذر1385ساعت 17:14 توسط محمد حسین باقریان |

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ

درباره وبلاگ

پیوندهای روزانه

وبلاگ نجوم و ادبیات(مهران فرزادمهر)
آرشیو پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

فروردین 1387
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385

آرشیو موضوعی

عکس های فضایی
كيهان شناسي
منظومه شمسی
فضا و ماهواره ها
اختر فيزيك
عمومی
ستارگان
سیر تحول ستارگان
صورت های فلکی
رویداد های نجومی
مقالات انگلیسی
گزارشات
ابزار های کهن نجومی
ابزار های نوین نجومی
ماموریت های فضایی
عکاسی نجومی
ساخت تلسکوپ
آلودگی نوری
رصد آسمان
ماه
رویت هلال
کهکشان ها
سیارات
اقمار
اجرام غیر ستاره ای
نام آوران نجوم
سازمان های فضایی
اخبار وبلاگ و انجمن
نجوم و ادبیات
دانلود فیلم-نرم افزار

نویسندگان

محمد حسین باقریان
امیرحسین

پیوندها

نجوم پارسی
وبلاگ نجوم و ادبیات(مهران فرزادمهر)
شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران
سازمان فضایی ایران
مجله نجوم
آسمان پارس
انجمن نجوم مشهد
انجمن نجوم ایران
آسمان پارسی
دانش فضایی
دفترچه نجوم
فروشگاه آسمان شب
نجوم فضا ستاره کویر و...
<**((00فروغ00))**>
عكسهاي نجومي
آسمان شب ایران
ستاره پارسی
اجرام مسيه
آژانس فضايي آپادانا
انجمن نجوم کرمانشاه
کوارک و کوازار
کاربران هوا فضا
آسمون پرستاره
وب سايت استيون هاوكينگ
نجوم ويجر
نجوم و تلسكوپ تبريز
نجوم اماتوري
چشم نجوم
نجوم امبا
دايره المعارف نجوم
فرزانگان تربت حيدريه
::ويندوز::
گرافيك و كامپيوتر
دایره المعارف علوم
مرز هاي فضا و زمان
معرفی بهترین سایت های ��8%�$�F�B2یک جهان
آسمان ایران